De Algemene Conferentie in Taytay :

        Willy Vanhaelewyn,  Provinciaal Overste, schrijft:

7-28 april 2002:

Om de zes jaar wordt in onze congregatie een Kapittel bijeengeroepen. Dat is om nieuwe impulsen te krijgen en te geven, naar de toekomst toe. Om richtlijnen te formuleren en de nodige beslissingen te nemen. Daar worden ook de Algemene Overste en de leden van zijn raad gekozen.

Maar tussen twee Kapittels in kan het Algemeen Bestuur ook een Algemene Conferentie bijeenroepen, om te zien waar we staan en of er bij te sturen is en welke raad er daarbij kan gegeven en gekregen worden. Dat is nu gebeurd. En de oversten van de Provincies en de Autonome Districten kwamen samen in Taytay, Filippijnen, van 7 tot 28 april 2002.

sfeerbeeld: groepsfoto.

Het werd een uitwisseling over het vele waar we deugd aan beleven. Het ging ook over wat wringt, over de struikelblokken. Over wat ons helpt en over wat obstakels zijn in ons werk. En over contouren voor de toekomst, die we zien oprijzen, ook uit de mist van wat we dagdagelijks meemaken in onze congregatie. Dicht op de werkelijkheid zaten we en er was een grote vrijheid van spreken. Het werd nog klaarder dat we nu aan missie doen in snel veranderende situaties. En vooral dat het zal moeten gaan met minder personeel en minder financiële mogelijkheden. Ook bleek dat samen communauteit vormen met confraters uit andere landen en culturen een moeilijke opgave blijft. Dat daar meer gerichte vorming, van jongs af aan, dit is: in de vormingsjaren, voor nodig zal zijn en een spiritualiteit die dat kan schragen.

                            sfeerbeeld:

En de jonge Provincies met CICM-kandidaten hebben ook snel personeel nodig, om handen toe te steken bij de vorming van hun jonge mensen. Dat zijn dan best confraters met een geslaagde missie-ervaring. Dus jonge missionarissen uit de derde wereld worden al gauw weer teruggeroepen voor werk in eigen land. Dat geeft soms (zeker ook bij ons) problemen. Dat roept ook allemaal vragen op naar mensen die morgen de congregatie in goede banen kunnen leiden. En hoe worden zo'n mensen nu best opgeleid, wat is daar nu voor nodig?

En wat met het adagium van de congregatie dat zegt: "de leden zullen hun land verlaten"? En dat waar nu bijvoorbeeld in Indonesië vreemdelingen heel moeilijk worden binnengelaten en er daar noden zijn waaraan praktisch alleen eigen mensen kunnen voldoen.

        sfeerbeeld:

Er zal moeten gezocht naar antwoorden. Ook op wat nogal eens gebeurt, namelijk dat jonge confraters, al gauw na hun vorming, de congregatie verlaten. Vragen genoeg dus. En ook aanlopen naar antwoorden. Ja, het was een deugddoende vergadering. Ook al omwille van de omgeving en omdat we er hartelijk welkom waren (confraters sloofden zich daar zo zienderogen voor ons uit!). En omdat we er nog meer bewust van geraken: er is een nieuwe congregatie in de maak. Dit was een stap in de goede richting.

      sfeerbeeld:

Een uitdaging naar de toekomst toe, waar Joden en Grieken, Parthen en Meden en Elamieten… en ook wij, Vlamingen (ook onder elkaar) en Nederlanders, samen met Taiwanezen, Senegalezen, Brazilianen, Walen en Hong-Kongers, enz."de boodschap" horen en er samen blij om geraken.