Pater Raymond DebeuckelaereDebeuckelaere Raymond

 

Geboren in Roeselare op 13 mei 1932

Religieuze geloften op 8 september 1952

Priester gewijd op 4 augustus 1957

Missionaris in Congo (Kasaï) en in België

Overleden in Torhout op 9 maart 2022

 

 

Na zijn studies filosofie in Néchin, en theologie in Kessel-Lo en in Leuven, vertrok Raymond in 1958 naar Congo. Zijn actief missionaris¬leven valt uiteen in twee klaar afgelijnde delen: 16 jaar in Congo (van 1958 tot 1974) en 35 jaar in het bisdom Brugge (van 1974 tot 2009). In beide perioden deed hij aan opvoedingswerk en aan parochiepastoraal. Voor de foto die op zijn uitvaart zou gebruikt worden, had hij zelf gekozen voor een foto waarop hij gekleed was in de witte kazuifel van zijn 60-jarig priesterjubileum.

In Congo was hij gedurende 7 jaar in Muetshi als directeur van de lagere school en als reispater, vervolgens was hij reispater in Mayi Munene, Luebo, Ndekesha en Kitangua. Hetzelfde schema hield hij aan in de tweede periode: hij was elf jaar aalmoezenier en opvoeder in het tehuis “Onze Kinderen” te Rumbeke, daarna medepastoor in Lendelede, Gistel en ten slotte pastoor in de federatie Gistel als wonend pastoor te Zevekote. Vanaf 2003 was hij daarbij ook algemeen directeur van de Zusters van de H. Vincentius te Lendelede.

Van zijn eerste periode, als reispater, had Raymond geleerd niet te wachten tot de mensen kwamen, maar zelf naar hen te gaan. Zijn huis-aan-huisbezoeken werden hier zeer gewaardeerd. Hij was gekend als de hartelijke herder die zijn vreugde vond in de liturgie, de prediking en het ontmoeten van mensen. Toen overviel hem een onzichtbaar kwaad: hij werd doof, echt doof. Hij, die vaak omwille van zijn werk alleen was geweest, kreeg door zijn doofheid nog meer het gevoel van eenzaamheid en van niet begrepen worden.

In 2009 – Raymond was toen 77 jaar – ging hij op rust naar Torhout. In het Missiehuis nam hij o.a. de taken op van postbode en van koster. Hij deed dat met veel inzet en heel punctueel. De laatste jaren was hij aangewezen op een rollator, wat hem belette voor te gaan in de liturgie, en dat deed pijn. Raymond zette de deuren van zijn hart weinig open. Hij wist dat de Vader in het verborgene ziet. Hij leefde ook zeer sober en gezond, niets deed vermoeden dat hij zo plots heen zou gaan. Na een kort verblijf in het ziekenhuis is hij, na lang aandringen, terug naar zijn gemeenschap kunnen gaan om er ’s anderendaags rustig te overlijden.

Fernand DEGROOTE, Arnold QUARTIER en Werner LESAGE

 

 

 

Pater Frans Van Oudenhove12


Geboren in Rumbeke op 19 oktober 1941

Religieuze geloften op 8 september 1964

Priester gewijd op 26 juli 1969

Missionaris in Congo (Kasaï) en in België

Overleden in Torhout op 13 februari 2022

 

In 1970 vertrok Frans naar Congo, naar Kasaï, en deed hij zoals alle andere missionarissen vóór hem: zich aanpassen aan het klimaat en de taal studeren. Hij werd benoemd als reispater in Tshikapa, maar die reis heeft slechts drie jaar mogen duren. Begin juni 1973 keerde hij ziek terug naar België, en hij is hier voor de rest van zijn leven gebleven. Na zijn bijna miraculeuze genezing zocht hij weer moedig aansluiting met het gewone leven. Hij deed eerst zes jaar dienst als medepastoor van de parochie Sint-Katarina in Assebroek.

Vanaf 1980 richtte Frans zich op de minder klassieke vormen van apostolaat. Hij werd pastoraal animator in het integratiecentrum “Foyer” te Brussel, waarvan hij meer dan 30 jaar lid was van de Raad van Bestuur. Ondertussen leerde ook de Congregatie hem waarderen: van 1982 tot 1988 vervulde hij diverse functies binnen het Bestuur van de Vlaamse Provincie, eerst als vrijgestelde, dan als vice-provinciaal en ten slotte als provinciaal. Hij nam deel aan twee belangrijke CICM-kapittels, die van 1981 en 1987, waarin de constituties werden aangepast aan de nieuwe richtlijnen van het Tweede Vaticaans Concilie.

Vanaf 1988 tot 2000 gaf Frans het beste van zichzelf in “Bond zonder Naam” – eerst als bediende, dan als Afgevaardigde Beheerder, dan als voorzitter van de Raad van Bestuur en ten slotte als eindverantwoordelijke – in opvolging van de grote bezieler van de beweging in Vlaanderen, pater Phil Bosmans. Phil Bosmans en Toon Hermans, twee mensen die hem met eenvoudige woorden over God leerden spreken. Hij heeft nog vele jaren lang, wekelijks, vrijwilligerswerk gedaan in “Café zonder Bier” te Antwerpen. Zo leerde hij vanop de eerste linie wat kansarmen en daklozen zijn. Hij was ook 20 jaar voorzitter en actief lid van de vzw “Oude Baan” te Zondereigen-Baarle-Hertog: een gezinsvervangend tehuis voor geplaatste kinderen.

Vanaf 2000 volgt zijn Scheutse periode: rector van onze gemeenschap in Schilde, coördinator en conservator van ons Chinees Museum in Brussel, redactiesecretaris van Scheutnieuws en dan rector in het Missiehuis van Scheut-Anderlecht. Frans leerde gedurende zijn lang verblijf hier een enorm aantal mensen en confraters kennen.

In 2018 kwam Frans naar onze gemeenschap in Torhout, waar hij heel bewust en dankbaar is overleden op 13 februari. Wij zullen ons hem herinneren als een man die, omwille van zijn zwakke gezondheid, gelijke tred wist te houden met de zwakke mens.

Werner LESAGE 

 

 

 

Broeder Jan AertsIn Memoriam Aerts Jan

 

Geboren in Broekhuizen (Nederland) op 13 juli 1938

Religieuze geloften op 22 augustus 1958

Missionaris in Congo (Kinshasa) en in Nederland

Overleden in Breda (Nederland) op 11 november 2021, op 83-jarige leeftijd

 

Broeder Jan Aerts (Johannes Herman Jozef Maria) werd geboren in Broekhuizen, in Nederlands Limburg, op 13 juli 1938 als jongste kind van vader Aerts Johannes Henricus Hubertus en moeder Aerts Antonetta Francisca Gerarda Maria.

Zijn kinderjaren speelden zich hoofdzakelijk af op de ouderlijke boerderij, en dat gedurende de 5 oorlogsjaren van de Tweede Wereldoorlog en de lagere school in Broekhuizen.

Er begon in hem een klein vlammetje te branden en hij wou missionaris worden. Hij kreeg zijn eerste opleiding op oud-Sparrendaal en volgde daarvoor een opleiding tot timmerman op de technische school in Boxtel.

Na zijn 6-maandelijkse postulaat en 1 jaar noviciaat werd hij Scheutist door het uitspreken van zijn eerste tijdelijke geloften op 22 augustus 1958.

Daarna ging hij naar Kortrijk voor een verdere vorming op technisch gebied.

In 1964 mocht hij dan voor de eerste keer vertrekken naar Kinshasa, de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo.

Hij kreeg zijn eerste benoeming in de garage van Scheut in Limete. Daar leerde hij de theorie in praktijk omzetten. Er was werk genoeg en hij had ook veel medewerkers in de garage, die ten dienste stond van alle congregaties die werkzaam waren in Kinshasa. Jan heeft dit gedaan tot 1968. Daarna specialiseerde hij zich in het depanneren van allerlei soorten huishoudelijke apparaten. Hij had een kleine groep van medewerkers om zich heen, en vanuit zijn eigen ingerichte werkplaats met magazijn trok hij rond om de paters en zusters uit de brand te helpen. Daarmee verwierf hij de bijnaam: Jan, de vliegende Hollander. Iedereen ging aan de kant om geen aanrijding te krijgen met zijn depannagewagen. Jan was beschikbaar als men beroep op hem deed. Hij kon geen nee verkopen. Ze hebben hem daarvoor regelmatig moeten intomen, omdat zijn normale werkzaamheden daardoor in het honderd liepen. Jan was een hele harde werker en eiste dat ook van zijn medewerkers, maar dat ging soms ongenuanceerd, en dat maakte dat de relatie met de medewerkers niet altijd even goed was.

Dat heeft hij gedaan tot 1974 toen hij, door omstandigheden gedwongen, terug moest verhuizen naar de garage. Zijn activiteiten werden onder het beheer van de garage voortgezet. Hij is dit werk blijven doen tot hij in 1985 voorgoed naar Nederland terugging.

Terug in Nederland ging Jan op Sparrendaal wonen en zocht men voor hem een aangepast werk om zijn tijd toch nuttig te kunnen gebruiken.

Men vond iets in Tilburg, waar Jan goede diensten zou kunnen verlenen, maar op de een of andere manier liep dat volledig spaak op de relatie tussen Jan en de verantwoordelijke van dat project. Het was toch iets wat een missionair gevoel kon geven. Vraag en aanbod internationaal. Ook in Rotterdam heeft Jan geprobeerd om daar in het apostolaat een handje toe te steken, maar daar vond hij zijn draai niet.

Verder hield Jan contact met het asielzoekerscentrum van Vught. Daar gaf hij Nederlandse les aan volwassenen en andere analfabeten. Hij heeft daaraan goede contacten met die mensen overgehouden en later zijn zij hem nog komen opzoeken in Teteringen. Hij was zelfs 1ste reserve als tolk Lingala-Nederlands.

Het bos van Sparrendaal was verder dé plaats waar Jan zich kon uitleven met het onderhoud, door omgevallen bomen kort te zagen en mooi op te stapelen, totdat er een koper voor gevonden was. Hoeveel kubieke meters hout Jan wel niet heeft gezaagd, niemand die dat kan schatten. Ook in het bos had hij een blokhut, vlak bij een klein vijvertje, waar hij recreatie hield.

Toen men ging verhuizen naar Teteringen was Jan de drijvende kracht. Onvermoeibaar versleepte hij tafels, stoelen, bedden en kasten die van Sparrendaal naar Teteringen moesten gebracht worden. Het was een monsterklus, maar samen met medewerkers en andere confraters hebben ze alles tot een goed einde gebracht.

En toen ging Jan ook naar Teteringen, waar hij een appartement had gekozen op de bovenste verdieping van de building waar de Scheutisten gingen wonen.

Jan heeft gezocht om eveneens in Teteringen nuttig bezig te zijn. Zijn voornaamste bezigheid was om contacten te leggen met mensen die hulp nodig hadden. Vooral met de zieken had hij veel contact. Hier is het wel aangewezen om zijn relatie te benadrukken met Pater Helmes, SVD, die rolstoelbehoeftig was. Jan was een goede mantelzorger en ging alle dagen een rondje met hem wandelen.

Ook ging hij er met de fiets op uit om overal weggegooide blikjes en plastic op te ruimen, die hij oppakte met een knijper, een soort uitschuifarm. Aan zijn stuur had hij een paar grote plastictassen hangen, waar hij alles indeed. Hij kreeg in het dorp de bijnaam van blikjesman. Maar het lichaam begon te protesteren. Eerst een zware operatie aan zijn oor, waaraan hij sindsdien altijd een beetje pijn ondervond. Ook zijn benen gingen niet meer zo goed mee en hij ging steeds moeilijker lopen. Met behulp van een rollator probeerde hij nog zo lang als mogelijk mobiel te blijven. Ook mentaal ging Jan achteruit, zodanig dat de dokter hem verwezen heeft naar Thebe-Lucia, een instelling waar ze Jan geholpen hebben, zo goed en zo kwaad als het ging. We zijn hem daar alle weken gaan bezoeken en hij was heel blij en opgewekt de laatste keer dat we hem gezien hebben.

En toen kreeg ons aller vijand, COVID-19, ook hem te pakken met fatale afloop. In de vroege morgen van donderdag 11 november is Onze-Lieve-Heer hem komen verlossen uit zijn lijden.

Jan, bedankt voor alles, vooral voor je glimlach, je dienstbaarheid en je klaarstaan voor anderen.

Dat je nu rusten mag in de liefdevolle armen van de Eeuwige.

Jan MOCKING

 

 

 

Pater André BroekaertIn Memoriam Broekaert Andr

 

Geboren in Ronse op 22 maart 1926

Religieuze geloften op 8 september 1944

Priester gewijd op 5 februari 1950

Missionaris in Japan en in België

Overleden in Himeji (Japan) op 19 oktober 2021,op 95-jarige leeftijd

 

Na zijn vierde jaar theologie behaalde André aan de KU Leuven twee licenties, die van politieke en sociale wetenschappen. Hij vertrok naar Japan in september 1953. Omdat de missie zich snel uitbreidde in die naoorlogse periode kreeg hij nauwelijks de tijd om de taal te leren en ging hij meteen aan de slag als medepastoor in Himeji.

Van 1958 tot 1964 was hij pastoor in de kerk van Sakai, bij Osaka, en deed hij ook dienst als aalmoezenier in de gevangenis van Sakai. Niettegenstaande zijn drukke agenda nam hij ook taken op binnen de CICM-provincie van Japan, als lid van de Provinciale Raad, en later als vice-provinciaal.

Van 1964 tot 1969 vinden we hem als rector van ons CICM-huis in Tokyo en daarna als pastoor in Kakogawa. In die periode leerde hij het Better World Movement kennen, wat hem inspireerde tot het leiden van retraites waarin hij onder meer het gedachtegoed van Vaticanum II probeerde door te geven. In zijn retraites ging André dikwijls uit van deze zin: “Liefde is niet zozeer een gevoel, maar een beslissing.”

Van 1964 tot 1977 vinden wij hem in missieland Vlaanderen, eerst als medewerker in het team Voortgezette Vorming, en vanaf 1971 als provinciaal van NB. Het was een roerige tijd, de eerste tien jaar na het Concilie. Scheut stond op zijn fundamenten te daveren. De afbraak van de Scheut-kapel met de twee typische torentjes was een teken aan de wand.

Van 1977 tot 1981 was hij terug als pastoor in Sakai. Opnieuw werd hij verkozen voor de Provinciale Raad, en werd hij lid van het Financieel Comité, een job die hij 30 jaar lang zou blijven doen. Van 1982 tot 1989 woonde en werkte hij in ons Oriens Institute in Tokyo, eerst als econoom, later als directeur, een functie die hij combineerde met het leiden van retraites voor de confraters in het Verre Oosten.

Van 1989 tot 2011 was André nog werkzaam als pastoor in drie parochies in de streek van Osaka: Himesato, Kongô en Senri New Town. Van hem was bekend dat hij graag patience speelde. Naar het einde van zijn leven toe heeft hij inderdaad veel geduld moeten oefenen. In 2011 ging hij op rust in onze residentie in Nibuno. Toen hij hulp-behoevend werd, weigerde hij om zich in het ziekenhuis te laten opnemen: hij koos voor thuiszorg. Nu is hij thuisgekomen.

Werner LESAGE

 

 

 

Pater Marcel HaubenIn Memoriam Hauben Marcel

 

Geboren in Loncin op 19 oktober 1932

Religieuze geloften op 8 september 1953

Priester gewijd op 3 augustus 1958

Missionaris in Congo (Kinshasa) en in België

Overleden in Sint-Pieters-Leeuw (Zuun) op 15 oktober 2021, op 88-jarige leeftijd

 

Marcel studeerde in Jambes, Leuven en Kinshasa, en haalde een doctoraat theologie aan het Alfonsiana te Rome in 1964. Vanaf dan was hij professor dogmatische theologie in het vormingshuis van Scheut te Jambes. Hij werd ook professor aan het Grootseminarie te Namen, leraar aan het CETEP (Centrum voor Theologische en Pastorale Studies, 1971-1972) en gastdocent aan het Afrikaans Scolasticat International in Kameroen.

Voor het Aartsbisdom Mechelen-Brussel, was Marcel pastoor te Chastre-Dame-Aleme, Onze-Lieve-Vrouw (1968-2008). Hij werd deken van Walhain (2000-2017), pastoor te Noirmont (Chastre), Sint-Pieter (2001-2008), moderator van de ploeg in Solidium van Chastre (2008-2015) en bedienaar opnieuw te Chastre-Dame-Aleme, Onze-Lieve-Vrouw, (2008-2017) alsook Noirmont, Sint-Pieter (2015-2017). Tot slot werd hij benoemd als lid van de priesterploeg voor de pastorale eenheid van Chaumont-Gistoux (2017-2021).

Pater Marcel was heel intelligent. Hij is erin geslaagd zijn charisma van missionaris ten dienste te stellen van jonge mensen in opleiding. Het was voor hem een genade en een vruchtbare gave om theologie te onderwijzen en tegelijk Christus‘ aanwezigheid in zijn leven te ervaren. Vele jaren lang werd hij geapprecieerd als een uitmuntende professor theologie die trouw was aan het onderricht dat kwam uit het pas gehouden Concilie.

Wij bewaren aan hem de waardevolle herinnering dat hij een uitzonderlijk goede herder was voor zijn parochianen. Hij had een sterk gewaardeerde zorgzaamheid voor de priesters, diakens en pastoraal werkenden die hem waren toevertrouwd. Hij was de eerste deken die zich kandidaat stelde om de nieuwe uitdaging op te nemen om de pastorale eenheden in Waals-Brabant op te starten. Hij werd daarin een pionier.

Marcel is begraven op ons kerkhof van Zuun, en blijft bij ons in Scheut, samen met zijn medebroeders.

De Heer schenkt hem de eeuwige rust.

Alfons YSEBAERT CICM

Marcel,

Le 8 septembre 1965 avant la reprise des cours de théologie et de ton entrée en fonction en tant que professeur à Jambes et à la fin de la toute première messe concélébrée dans notre chapelle de Jambes tu as prononcé ton serment antimoderniste. Ainsi dès le lendemain tu avais le droit de dispenser ton savoir aux confrères étudiants en théologie. Nous étions en 1965 et donc à la fin du Concile Vatican II. Ce serment tu as dû le mettre, sans doute, en premier lieu dans un de tes classeurs avant de l’envoyer ensuite plus loin dans ta poubelle… Cela ne t’a absolument pas empêché d’être durant de longues années un excellent professeur de théologie fidèle à l’enseignement tiré du tout récent Concile.

Après quelques années d’enseignement à Jambes et ensuite au Grand Séminaire de Namur tu as associé ta tâche de pro-
fesseur à celle de pasteur. Tu fus nommé pour la paroisse de Chastre, en région wallonne, comme curé-doyen et cela durant plus de 40 années toujours marquée par ta fidélité aux directives de ton diocèse.

Mais en plus, tu as encore accepté durant 3 ans de ‘prendre de ton temps si précieux’ pour t’envoler vers le Cameroun afin de dispenser ton savoir théologique à nos étudiants à l’École Théologique Saint Cyprien de Ngoya qui était devenu un Consortium.

Après avoir été ‘déchargé’, vu ton âge, de ton ministère en tant que doyen, tu fus affecté à la paroisse de Chaumont-Gistoux.

Ton havre de paix était notre communauté d’Embourg et tu t’y rendais quand le besoin d’un peu de repos se faisait sentir. Et puis, comme un voleur dans la nuit, la maladie s’est malheureusement invitée chez toi. Tu n’as pu que t’incliner devant elle et te rendre de plus en plus fréquemment dans ta communauté de référence à Embourg où finalement tu as déposé armes et bagages.

Mais bien vite c’est dans le C.H.U. clinique Notre-Dame des Bruyères à Liège que tu as, à contre cœur, dû te résigner à y rester presque jusqu’au bout de ton voyage terrestre. Il nous fut cependant conseillé de t’accueillir dans notre communauté médicalisée de Zuun afin d’avoir les soins appropriés à ton état de santé. Tu nous es arrivé le jeudi 14 octobre pour dès le lendemain matin remettre ta vie entre les mains du Seigneur…

Merci à toi Marcel
pour tout ce que fut cette belle et généreuse vie
qui fut la tienne!

Jean-Claude SOETE CICM

 

 

 

Pater Gerard HenderyckIn Memoriam Henderyck Gerard

 

Geboren in Veurne op 14 augustus 1933

Religieuze geloften op 8 september 1953

Priester gewijd op 3 augustus 1958

Missionaris in Indonesië en in België

Overleden in Torhout op 31 augustus 2021, op 88-jarige leeftijd

 

Pater Gerard was er fier op dat zijn vader en moeder en heel het gezin hem veel zin voor vriendschap en veel levenswijsheid hadden meegegeven.

Hij studeerde aan het college van Veurne, en volgde daarna zijn broer Jef naar Scheut. Kort daarop volgde ook zus Godelieve haar beide broers naar de missie: zij trad in bij de zusters van De Jacht, en was werkzaam in Congo.

Gerard deed eerst nog aanvullende studies aan het catechetisch centrum Lumen Vitae. In 1960 vertrok hij naar Indonesië, en hij deed zoals alle andere missionarissen vóór hem: zich aanpassen aan het klimaat en de taal studeren. Hij werd benoemd in het kleinseminarie van Makassar, waar hij het beste van zichzelf heeft gegeven in de vorming van jonge mensen: hij tuinierde met zijn studenten, hij richtte er een fanfare op en speelde toneel. Vele jaren waren hem niet gegund, want na zes jaar moest hij naar België terugkeren omwille van ziekte. Gerard nam opdrachten aan die aansloten bij wat hij in de missie had geleerd: gedurende drie jaar begeleidde hij jeugdretraites in ons huis van Kessel-Lo, en gedurende twee jaar de jonge confraters die in Kortrijk hun opleiding kregen.

In 1971 deed hij een tweede poging om missionaris te zijn in Indonesië, maar na amper twee jaar moest hij het om dezelfde reden weer opgeven en werd hij definitief missionaris in het vaderland. Van 1975 tot 1990 werkte hij als ziekenhuispastor in O.L. Vrouw Middelares in Deurne. Dat was de periode waarin hij het meest open bloeide. Van 1990 tot 1994 diende hij als pastoor in Waar¬maarde, een rustige gemeente langs de Schelde bij Avelgem.

In 1994 verhuisde hij naar onze Scheut-gemeenschap in Schilde. Daar zou hij, in lijn van zijn werk in Deurne, de zieke confraters begeleiden en kreeg hij meer tijd om priester en animator te zijn voor de Indonesische gemeenschap (KKI) in en rond Antwerpen. Hij deed dat gedurende 24 jaar.

In 2018 kwam Gerard naar onze gemeenschap in Torhout. Hij, die zoveel zieken had begeleid, was nu zelf aan verzorging toe. Het aanvaarden van zijn kwalen viel hem zwaar. Hij is vrij onverwacht overleden tijdens een opname in het ziekenhuis. Hij had net bij ons in de gemeenschap zijn 88ste verjaardag gevierd.

Werner Lesage CICM

 

 

 

Pater Frans DerooIn Memoriam Deroo Frans

 

Geboren in Torhout op 1 januari 1937

Religieuze geloften op 8 september 1957

Priester gewijd op 5 augustus 1962

Missionaris in Taiwan en in België

Overleden in Torhout op 7 juli 2021, op 84-jarige leeftijd

 

Frans genoot zijn opvoeding en opleiding binnen het gezin, in zijn familie, in het college van Torhout, in het noviciaat van Scheut te Zuun, in Kessel-lo en in Leuven. Hij vertrok naar zijn missie in Taiwan in september 1963.

Na twee jaar studie van het Mandarijns werd Frans benoemd voor catechese en counseling in het Hua Ming center te Taipei, en nam hij er na twee jaar ook nog de lagere en middelbare school bij, die gerund werd door CICM. Van 1968 tot 1970 behaalde hij zijn master in Counseling en Opvoeding in Detroit, Amerika.

Terug in Taiwan combineerde hij de studie van het Taiwanees (de taal van de oorspronkelijke bevolking) met parochiewerk in Taichung. Vanaf 1973 tot 1984 vinden we hem terug in het Noorden, waar hij werkte als pastoor van de parochie Sint-Theresia in Taipei en later als pastoor in Jinshan.

In Jinshan zette hij een klein counseling center op, een werk dat hij ook combineerde met zijn eerste werk in het counseling center in Taipei. Hij deed ook nog een termijn als raadslid in de Provinciale Raad. Omwille van die verschillende activiteiten moest hij wekelijks een autorit maken van 50-60 kilometer tussen Jinshan en Taipei, op wegen die nog niet optimaal waren. In 1984 had Frans een ernstig auto-ongeval. Dat was het begin van een lange lijdensweg. De dokters in Taiwan deden hun best, maar hij moest terug naar België komen om een aantal specialisten te raadplegen.

Dankzij die zorg kon hij in 1985 weer vertrekken, maar gehandicapt. Hij was acht jaar lang pastoor in de parochie van Saint Mary in Taichung, tot hij in 1993 moest terugkomen voor een operatie aan de ruggenwervel. En weer kon hij vertrekken, en was hij nog vier jaar pastoor in de Rosary parochie in Taipei. Toen het parochiewerk moeilijker werd, kwam hij ziek terug naar België, maar weer ging hij terug, in 1999, om rector te worden in het Provinciaal Huis, en econoom van het district. De confraters kenden hem als een goede gastheer.

In 2006 kwam hij definitief terug, eerst op rust in het ouderlijk huis in Torhout, waar zijn zus Agnes zeer goed voor hem zorgde. Wanneer dit te zwaar werd, kwam hij in juni 2011 wonen in het CICM Missiehuis in Torhout.

Het is moeilijk te weten wat Frans heeft meegemaakt. Het is moeilijk om onder woorden te brengen hoe de confraters, de medewerkers en de vrijwilligsters deze lijdensweg hebben mee-beleefd. Ook zijn familie kon alleen maar toekijken. Frans is rustig van ons heengegaan in de vroege morgen van 7 juli.

Werner Lesage CICM

 

 

 

Pater Marcel VertonghenVertonghen Marcel copie

 

Geboren in Steenhuffel op 2 januari 1928

Religieuze geloften op 8 september 1947

Priester gewijd op 3 augustus 1952

Missionaris in Congo (Kasaï) en in België

Overleden in Sint-Pieters-Leeuw (Zuun) op 17 juni 2021, op 93-jarige leeftijd

 

Als ik kijk naar de hemel, het werk van uw vingers,
de maan en de sterren die Gij hebt bevestigd,
wat is dan de mens dat Gij aan hem denkt … (Ps. 8, 4-5a)

Pater Marcel Vertonghen is niet meer. Hij is zachtjes ingeslapen in het huis van Zuun, waar hij de laatste jaren van zijn lange leven heeft doorgebracht. Hij was een gelukkig man. Het straalde gewoon van hem af. Had hij meer reden dan een ander om gelukkig te zijn? Was hij meer begenadigd? Getalenteerd? Een leven lang in goeden doen en betere gezondheid? Waarschijnlijk niet. En hij zou dat zeker nooit van zichzelf hebben gezegd.

Een van zijn aforismen was: La mémoire est une faculté qui oublie. Die uitspraak heeft me lang geïntrigeerd. Hoe kan “vergeten” tot het wezen behoren van geheugen en herinnering? Eén ding was echter snel duidelijk. Die uitspraak typeerde hoe Marcel zelf in het leven en in het geloof stond: eenvoudig, bescheiden, met open oren en ogen, een gezonde kritische geest en met een sterk relativeringsvermogen.

Marcel was een eenvoudig man. Hij had dat van thuis uit meegekregen. Hij kende zijn plaats, maar was tegelijk fier op zijn afkomst, zijn ouders, familie, het land, de boerenstiel en Steenhuffel, zijn dorp. Hij is in wezen altijd een jongen uit Brabant gebleven.

Die eenvoud heeft zich met de jaren getooid met een kleed van grote bescheidenheid. Zijn priesterstudies had hij doorgemaakt in een preconciliaire Kerk, die zeker was van haar eigen gelijk, nogal triomfalistisch en dogmatisch. Verdere studies in geografie en natuurkunde zouden in hem het besef doen groeien dat niets vanzelfsprekend of absoluut zeker is en dat de mens maar een nietig wezen is in een kosmos die razendsnel uitdijt, het onzegbare, het onuitspreekbare tegemoet. Het vermoeden van dat mysterie heeft Marcel met schroom vervuld en met diep ontzag en eerbied. Daarvan kon hij getuigen voor de studenten in het college van Kananga en daarna nog ruim dertien jaar voor de jongeren in de vorming in onze studiehuizen.

In dit leven is niets absoluut. Alles is relatief. Wat vandaag zeker is, wordt morgen in vraag gesteld, verandert of muteert. Ook de mens, zijn denken en geloven ontloopt die werkelijkheid niet. Marcel was zich daarvan terdege bewust en wist daarom zichzelf erg goed te relativeren. Hij was niet bang om de zekerheden van het nu in vraag te stellen. En hij deed het met die verfijnde vorm van relativeren die humor heet. Er monkelde altijd toch die sympathieke, licht schalkse glimlach om zijn lippen.

Achter het wonder der natuur heeft Marcel altijd de hand van de Schepper gezocht. Die ontzagwekkende grootsheid wist hij toevertrouwd aan mensenhanden. Op dat raakpunt van hemel en aarde heeft hij die unieke mens ontmoet, Jezus van Nazareth, met wie hij een leven lang op weg is gegaan.

Dank, Marcel, voor wie je was, voor je mooie gedichten en liederen, je vormingswerk en animatie in onze huizen en je pastorale inzet.

Bart VAN THIELEN